Ve yine tekrar kendi karanlığım ile görüştüm. Haz acıyı kaldırabilecek güç ve kudrete sahipti. Tuhaf, psikotik pişmanlığım beni her seferinde yerle bir etmeyi başarabiliyordu. İnsan ne mel'un bir varlık öyle; Kendimizi, hüviyetimizi içimizde arayıp duruyoruz bunu bulmanın muvaffakiyetine ulaştığımız sırada, gerçek bir insan olabileceğiz…

