@yokolanmucize

Bazen kendime çok kızıyorum. O kadar çok gülüp, neşe saçıyorumki ama bir anda bir boşluk oluşuyor içimde hüzünleniyorum… İçimde bir yerlerde üzgün bir kız yatıyor onu farkediyorum da onu görmemeye çalışıyorum. Aslında bazen ortaya çıkıyor kendisi. Şimdi de olduğu gibi… Düşünüyorum sonra diyorumki benim yanımda olan, bana değer veren bir sürü insan var aslında. Lakin sadece bir kişi eksik gibi, o boşluk ne zaman dolar bilmiyorum… Küçük Prens'in bir sözü var ya hani ’ kalabalık arasında da yalnızdır insan ’ diye. Tam olarak öyleyim, öyle hissediyorum fazlasıyla…

Bugün kendime bir dilek tuttum. Ne olursa olsun başaracağım diye. Lakin ne olursa olsun… ve düşününce diyorumki biliyorum kesin çok zorlanacağım, isyan edeceğim hatta ve hatta kendimi küçümseyeceğim diye. Biliyorum çünkü bunların hepsi olacak.

Düşünüyorum sonra yine de diyorum ne olursa olsun hâlledeceğim diye. Çünkü ben hep hâllettim…

Burçlara asla inanmam… Ama gerçekten bu yazılarda kendimi buldum öyleli: ))

Zaman kavramını bu kadar sevebileceğim aklıma gelmezdi. Çünkü insanın bazen bir noktası olur ya hani ben o noktaya gelmiştim. İyileştim dedim kendime. Kabullendim tam benliğimle. İçimde bir yerlerde beni yoran ufak tefek şeyler olsa da kapatıyordum kendimi, düşünmüyordum. İnatla neşe saçıyordum etrafa. Çok az arada bir durup soluklanıyordum, bir tık da isyan ediyordum bu yorgunluğuma belli etmiyordum asla tabi… En fazla on dakika sürüyordu bu içimde zaten. Sonraki saatlerim yine enerjik geçmeliydi çünkü… Ben böyle yaşıyordum hayatı seve seve doya doya kendi benliğimle… Çünkü hayat bu gerçekten o kadar çok kısa ki… Bakmayın önümüzde belki de ortalama bir 60 yıl ömür var diyoruz aslına bakarsanız belki 1 saniyemiz bile kalmadı yaşamak için, yalan mı? O yüzden oturup düşününce ne olursa olsun sevilmeli bu kısa ömür ya diyor insan. Sonra da bırakıyorsun herkese savaş açmayı, kendine savaş açmayı. Acıyı unutuyorsun. Bu demek değil ki hiç üzülmeyeceksin… Tabiki üzeleceksin ama dozunda olmalı. Hayat çünkü devam ediyor ve inanın bana zaman beklemiyor. Hem de hiç beklemiyor… Size tavsiyem dönüp baktığınızda pişman olacağınız bir hayat yaşamayın bedenlerinize biçilen kısa ömrünüze…

Değiştiğini farkettiğin zamanlar olacak, aynı şekilde gülmediğin, aynı şekilde konuşmadığın, aynı şeyi umursamadığın ve aynı şeylere öncelik vermediğin zamanlar. Bunu senden başka kimse farketmeyecek…

Nasıl da alışmışsın yalnızlığa… O küçücücük bedenin aşırı bitik durumda lakin sen ayakta duruyorsun ve kafanı yaslayacak bir omzun bile yok… Bunu da istemiyorsun, kaçıyorsun: )) Yorulmuşsun insanlardan, yaşadıklarından. Hele de gelecek tepkileri o kadar ezberlemişsinki bıkmışsın… “Başlarım bu işe!?” demişsin yalnız kalmışsın. Sen yalnızlığa alışmışsın ve o yalnızlığı HUZUR olarak tanımlamışsın…

Yapamayacağım üzgünüm ama negatif şeylere katlanamıyorum ben. Bu benim karakterimde yok çünkü… Üzgünüm… Mantıklı düşününce ne kadar ağır şeyleri tek başına omuzlandığımın farkındayım lakin böyle yanımda olacaklarsa hiç olmasınlar daha iyi. Ben kimseyi üzmeyeceğim. Sadece karşımdakileri üzmek de değil onlar da beni etkiliyorlar ve bu beni çok yoruyor. İstemiyorum, ben tek başına hâlletmeye alışmışım tek başına da hâlledeceğim…

Dikkatim o kadar dağınık ki. Bir anda düşünmeye başlıyorum her şeyi… Zaten kendimi de iyi hissetmiyorum. Ancak oturup iyi rolü yapmak zorunda kalıyorum. Özellikle de sorumluluklarımı düşününce kaçamıyorum, kaçmam imkansız oluyor…

Dilimin bağı çözülecekti çok zor tuttum kendimi…. Üzmek istemiyorum kimseyi ben. Lakin isteristemez üzeceğim biliyorum, çok korkuyorum gerçekten, üzülmesin kimse. Bana bir şey olmaz gerçekten. Ben sıkı sıkı tutunurum hayata, yaşarım yeter ki siz mutlu olun. Ben her şekilde yaşarım…

🧚🏻‍♀️✨️

Canım ablam… Senin yaşama gücün hep beni ayağa kaldırdı. Senin sayende bugünlere geldim ben. Keşke şimdi hayatta olsaydın da konuşsaydık uzun uzun… Kızardın eminimki şu hâlime. Napıyorsun Nihal biz güçlü kızlarız derdin eminimki. Bakıyorum da sana gerçekten hep derdim kendime ben, Nesli ablanın kardeşiyim diye ama sen gibi olmak o kadar imkansız geliyor ki kulağa. Hiç pes etmemek mesela ya da yorulmamak? Lakin ablam biliyorum sen de yoruluyordun benim gibi sadece pes etmiyordun. Ben de pes etmemki zaten ama sadece gelecek beni çok korkutuyor. Sende de öyle oluyor muydu acaba. Çünkü ben gerçekten çok korkuyorum😖